Wojna jako doświadczenie historyczne i źródło problematyki moralnej - konspekt.

Obszerny konspekt na temat: Wojna jako doświadczenie historyczne i źródło problematyki moralnej.

Wojna jest to zorganizowana walka zbrojna między państwami i narodami lub grupami społecznymi, religijnymi, prowadzona dla osiągnięcia zamierzonych celów np. zagarnięcia obcego terytorium lub obrony własnego."i - tak brzmi skrócona definicja zawarta w „Słowniku języka polskiego" wydanego przez PWN. Możemy wyróżnić kilka rodzajów wojen, np. Atomowa, błyskawiczna, domowa, partyzancka, totalna, prewencyjna, jednak żadnej z nich nie możemy przypisać pozytywnej cechy, a tym bardziej stwierdzić, iż służą one ludzkości. Wojna jest zjawiskiem bardzo negatywnym, które powoduje same straty, np. Militarne, terytorialne, ginie mnóstwo niewinnych ludzi. Należy także wspomnieć o tym, iż wojna w bardzo dużym stopniu wpływa na ludzką psychikę, na system moralny. Ludzie, którzy przetrwali pożogę wojenną, zatracili swoją tożsamość, zostali zdemoralizowani, zobojętnieli na krzywdy ludzkie, pomieszały im się prawdy moralne, nie potrafią już oddzielić dobra od zła, gdyż często występowali zarazem w roli ofiary, jak i w roli zbrodniarza. „Wojna jest zbrodnią i nieludzkim okrucieństwem, czego dowodzi literatura. Takie zło nigdy nie zniknie całkowicie - trzeba ciągle się przed nim bronić, przypominać o nim, a także przestrzegać przed nim."ii „Wiek XX miał być najbardziej cywilizowanym, a a jednak zakwitł zbrodniami i dziejowymi zawirowaniami: była rewolucja i I wojna, były totalitaryzmy trwające po II wojnie - i inne wojny (...)."iii Literatura jest i protestem i dowodem zła wojennego. Na podstawie dzieł literackich chciałabym zobrazować wojnę jako doświadczenie historyczne i źródło problematyki moralnej, „ ... prezentując wiek XX według historycznych eksplozji ... „"iv   1. I WOJNA ŚWIATOWA
A) E.M. Remargue: „Na zachodzie bez zmian"

  • przypomina krwawe wydarzenia lat 1914 - 1918
  • reportaż z wojny, pełen okrutnych obrazów,
  • wojna widziana z okopu niemieckiego - narratorem i głównym bohaterem jest Paweł Baümer - zwykły niemiecki chłopak, który w porywie patriotyzmu podbudowanego odpowiednią agitacją rusza na wojnę wraz z kolegami
  • degradacja wartości
  • ciągłe obcowanie ze śmiercią, pola zasłane ludzkimi zwłokami, śmiercionośny gaz, brak intymności - to powoduje przyspieszone dorastanie młodych żołnierzy.

WNIOSEK: Wojna: → jest tragedią dla wszystkich jej uczestników, szczególnie dla młodych osób, których nowa, otaczająca ich rzeczywistość zmusza do szybkiej przemiany w dorosłych ludzi. → Dzieci są pozbawione dzieciństwa. → Kodeks moralny zostaje mocno nadszarpnięty. → Ludzie muszą przyzwyczaić się do oglądania makabrycznych obrazów → do codziennego obcowania ze śmiercią.

Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11

Komentarze

  • Jeszcze nie ma komentarzy.

Aby dodać komentarz, zaloguj się.
Jeżeli nie masz jeszcze swojego konta, utwórz je w kilka sekund.

Stefan Żeromski

Stefan Żeromski (ur. 14 października 1864 w Strawczynie koło Kielc, zm. 20 listopada 1925 w Warszawie) – polski prozaik, publicysta, dramaturg, nazwany "sumieniem polskiej literatury". Pseudonimy: Maurycy Zych, Józef Katerla i Stefan Iksmoreż.

W latach 1895 i 1898 ukazały się zbiory opowiadań Żeromskiego. W 1897 pracował jako pomocnik bibliotekarza w Bibliotece Ordynacji Zamojskiej w Warszawie aż do roku 1904. Również w tym samym roku, tj. roku powrotu ze Szwajcarii, ukazały się Syzyfowe prace. W 1899 roku Żeromskiemu urodził się syn Adam i ukazali Ludzie bezdomni. W 1904 wyszła powieść Popioły, której sukces wydawniczy pozwolił przenieść się rodzinie Żeromskiego prawie na rok do Zakopanego. Dopiero od 1904 roku mógł poświęcić się pracy pisarskiej. Od 1905 roku działał w organizacjach demokratycznych i socjalistycznych. Był inicjatorem założenia Uniwersytetu Ludowego, organizował kursy dokształcające dla uczniów szkoły rzemieślniczej, w domu Żeromskich prowadzono ochronkę i tajną szkołę. W 1909 wyjechał z rodziną do Paryża, w którym mieszkali trzy lata. W wolnej Polsce Żeromski zamieszkał w Warszawie, gdzie brał znaczący udział w życiu literackim. Brał udział w akcji propagandowej na Powiślu celem przyłączenia tych terenów do Polski, między innymi w Iławie, Suszu, Prabutach, Kwidzynie, Grudziądzu i wielu innych miejscowościach Warmii, Mazur i powiatów nadwiślańskich. W 1922 ukazała się powieść Wiatr od morza, za którą otrzymał państwową nagrodę literacką, a w 1924 powieść Przedwiośnie.

Żeromski zmarł w 1925 i został pochowany na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym w Warszawie. W 1928 otwarto w Nałęczowie poświęcone pisarzowi muzeum. Źródło: Wikipedia

» strona główna

Szukaj

Subskrypcja

Chcesz być na bieżąco? Dodaj swój adres e-mail do newslettera!

Wpisz adres E-mail: