Czy ludzie żyjący w świecie pełnym zła potrafią zachować człowieczeństwo?

Celem moich rozważań jest dość trudne pytanie: Czy ludzie żyjący w świecie pełnym zła potrafią zachować postawę „wyprostowaną”? Bardzo ciężko opowiedzieć się po którejś ze stron, ponieważ każdy człowiek jest inny i nie zawsze, w sytuacji wymagającej takiej postawy, jest gotowy ją przyjąć. Lecz są ludzie, którzy godnie prezentują postawę „wyprostowaną” i na szczęście, jest ich coraz więcej. W związku z tym, chciałabym przedstawić kilka przykładów, które poprą twierdzenie, że ludzie żyjący w świecie pełnym zła potrafią zachować postawę „wyprostowaną”.
Czy pamiętamy człowieka, który obdarzył nas wszystkich swoją ogromną miłością i dobrodusznością, ukochał cały, niekiedy zły świat, nie pragnąc w zamian nic? Wiadomo, o kim mowa: Jan Paweł II. Jako jedyny człowiek przez całe swoje życie utrzymywał postawę „wyprostowaną”. W czasie wojny nie poddał się. Walczył słowem i sercem. Gdy został papieżem, nie zmienił się. Dzielnie przeciwstawiał się złu świata, w którym przyszło mu żyć. Nie chciał w zamian nic, choć mógł mieć wszystko. I za to wszyscy go kochamy.

Nie należy również zapomnieć o książce „Kamienie na szaniec” A. Kamińskiego, z której zaczerpnę kolejny przykład. Główni bohaterowie: Alek, Rudy i Zośka, żyli w świecie pełnym zła, w czasie II wojny światowej. Młodzi, mający marzenia chłopcy wybierają walkę, walkę w obronie Polski. Są oni przykładem nie tylko wspaniałej postawy „wyprostowanej”, ale również postawy godnej naśladowania. Bo czy w dzisiejszych czasach można spotkać ludzi, którzy poświęciliby swoją młodość, zdrowie, a nawet życie w takim celu? Wątpię.

Następny argument, który przedstawię, będzie dotyczył noweli „Siłaczka” S. Żeromskiego. W książce zostaje ukazana postać typowej altruistki, którą jest Stasia Bozowska. Młoda, inteligentna nauczycielka zostawia wszystko i wyjeżdża na zapadłą wieś, by walczyć z ciemnotą, zgodnie z ideą „pracy u podstaw”. Lecz dla młodej i wrażliwej kobiety nie było tam odpowiednich warunków. Zachorowała na tyfus. Pomoc lekarska nie dotarła na czas, zmarła. Jej śmierć świadczy o wielkim sercu, jakie wkładała w swoją pracę. W ciężkich warunkach chciała wytrwać i chociaż spróbować szerzyć oświatę wśród ciemnoty wiejskiej.

Ostatnią postawą, którą opiszę, będzie postawa świętego Franciszka. Był on synem bogatego kupca. Nie brakowało mu niczego. Mógł żyć jak król, lecz wybrał inną drogę. Swój majątek rozdał ubogim, przyodział się jedynie w worek, który przewiązał sznurem. Zaczął żyć w zgodzie z naturą. W XII w. było to niespotykanym zjawiskiem. Uważano go za obłąkanego. Lecz on, w świecie pełnym zła, w którym rządził pieniądz, porzucił wszystko i głosił radość życia. Jego „wyprostowana” postawa była nade zdumiewająca, ale godna podziwu. Bo chyba nikt nie jest gotowy na to, by porzucić swój dobytek, dom i wyruszyć w drogę, prawda?

Podsumowując. Sądzę, że przedstawione przykłady wystarczą, by przekonać o słuszności mojego twierdzenia, że ludzie żyjący w świecie pełnym zła potrafią zachować postawę „wyprostowaną”. Myślę, że każdy człowiek, w każdej chwili może przyjąć taką postawę. Lecz ludzie boją się jej, bo wiedzą, że mogą zostać wyśmiani, wytykani. Ale nie należy być złej myśli, gdyż nasze losy nie ważą się na ziemi, lecz tam, na górze.    

Zobacz też inne materiały

» Problematyka opowiadań Stefana Żeromskiego.
» Wieś polska po odzyskaniu niepodległości w świetle Przedwiośnia
» Szklane domy w utworach Juliana Tuwima i Przedwiośniu Stefana Żeromskiego
» Ideowa wymowa Przedwiośnia Stefana Żeromskiego
» Wizja Polski odrodzonej w świetle "Przedwiośnia" Stefana Żeromskiego
» Streszczenie i problematyka Przedwiośnia Stefana Żeromskiego
» Wolność człowieka na przykładzie bohaterów "Granicy" i "Przedwiośnia".
» Portret inteligenta w literaturze młodopolskiej i dwudziestolecia międzywojennego.
» Ideowa dyskusja nad kształtem wolnej Polski w Przedwiośniu Stefana Żeromskiego
» Problematyka opowiadań Stefana Żeromskiego

Powiązane kategorie

» Kamienie na szaniec
» Siłaczka
» Aleksander Kamiński
» Stefan Żeromski

Komentarze

  • Jeszcze nie ma komentarzy.

Aby dodać komentarz, zaloguj się.
Jeżeli nie masz jeszcze swojego konta, utwórz je w kilka sekund.

Stefan Żeromski

Stefan Żeromski (ur. 14 października 1864 w Strawczynie koło Kielc, zm. 20 listopada 1925 w Warszawie) – polski prozaik, publicysta, dramaturg, nazwany "sumieniem polskiej literatury". Pseudonimy: Maurycy Zych, Józef Katerla i Stefan Iksmoreż.

W latach 1895 i 1898 ukazały się zbiory opowiadań Żeromskiego. W 1897 pracował jako pomocnik bibliotekarza w Bibliotece Ordynacji Zamojskiej w Warszawie aż do roku 1904. Również w tym samym roku, tj. roku powrotu ze Szwajcarii, ukazały się Syzyfowe prace. W 1899 roku Żeromskiemu urodził się syn Adam i ukazali Ludzie bezdomni. W 1904 wyszła powieść Popioły, której sukces wydawniczy pozwolił przenieść się rodzinie Żeromskiego prawie na rok do Zakopanego. Dopiero od 1904 roku mógł poświęcić się pracy pisarskiej. Od 1905 roku działał w organizacjach demokratycznych i socjalistycznych. Był inicjatorem założenia Uniwersytetu Ludowego, organizował kursy dokształcające dla uczniów szkoły rzemieślniczej, w domu Żeromskich prowadzono ochronkę i tajną szkołę. W 1909 wyjechał z rodziną do Paryża, w którym mieszkali trzy lata. W wolnej Polsce Żeromski zamieszkał w Warszawie, gdzie brał znaczący udział w życiu literackim. Brał udział w akcji propagandowej na Powiślu celem przyłączenia tych terenów do Polski, między innymi w Iławie, Suszu, Prabutach, Kwidzynie, Grudziądzu i wielu innych miejscowościach Warmii, Mazur i powiatów nadwiślańskich. W 1922 ukazała się powieść Wiatr od morza, za którą otrzymał państwową nagrodę literacką, a w 1924 powieść Przedwiośnie.

Żeromski zmarł w 1925 i został pochowany na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym w Warszawie. W 1928 otwarto w Nałęczowie poświęcone pisarzowi muzeum. Źródło: Wikipedia
» Strona główna: Stefan Żeromski

Szukaj

Stefan Żeromski - artykuły:

Pokrewne serwisy

Język polski-autorzy

Subskrypcja

Chcesz być na bieżąco? Dodaj swój adres e-mail do newslettera!

Wpisz adres E-mail: